Ολοκληρωμένη παρέμβαση απέναντι στην οπορτουνιστική πίεση

 Καθώς αυξάνεται η αστική και οπορτουνιστική πίεση, δίνουμε σε δύσκολες συνθήκες μάχη για την ενίσχυση των επαναστατικών χαρακτηριστικών.

Παλιά ήταν η δήλωση, η παρανομία, η εξορία. Σήμερα είναι η πίεση κυρίως για τη λεγόμενη εθνική ενότητα, αλλά και τη νέα εκδοχή, του αντιδεξιού μετώπου, με την αντινεοφιλελεύθερη, αντιφασιστική, δημοκρατική μορφή.

Σ' αυτές τις συνθήκες, αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία η ολόπλευρη ισχυροποίηση των επαναστατικών χαρακτηριστικών, της ιδεολογικοπολιτικής και οργανωτικής ισχυροποίησης του Κόμματος.

Οπως είναι φυσικό, υπάρχει διαφορετικός βαθμός κατανόησης σε σχέση με τον επείγοντα χαρακτήρα αντιμετώπισης.

Στον «καταμερισμό» του αντιπάλου, η πίεση για υποχώρηση των επαναστατικών χαρακτηριστικών του Κόμματος είναι «χρέωση» στον οπορτουνισμό, με όποια προβιά κι αν εμφανίζεται. Και πλέον έχουμε μεγάλη πείρα. Ο υπονομευτικός του ρόλος φαίνεται καθημερινά. Εφτασε μέχρι την ανατροπή του σοσιαλισμού. Σε κάθε «χαραμάδα» προσπαθεί να εισχωρήσει σαν την υγρασία και τη σκουριά. Οταν η αντιπαράθεση μαζί του είναι στρατηγικού χαρακτήρα, επιθετική, εξειδικευμένη, με επιχειρήματα από την ίδια τη ζωή για τη στάση και τις θέσεις του στο συγκεκριμένο χώρο, όταν αποκαλύπτουμε την επιδίωξη καλλιέργειας αυταπατών, ψευδαισθήσεων για έναν καπιταλισμό με «ανθρώπινο πρόσωπο», ο οποίος θα εξασφαλιστεί με έναν καλύτερο «χαλίφη στη θέση του χαλίφη», έχει αποτελέσματα ποιοτικά. Δεν έχει δυνατότητα ουσιαστικής αντιπαράθεσης όταν αποκαλύπτεται ο ρόλος του, το ποιος κερδίζει σε τελευταία ανάλυση από αυτήν την πολιτική, και γι' αυτό βγάζει από το «τσεπάκι» και σε «διατεταγμένη υπηρεσία» τον αντικομμουνισμό. Πέφτει σε άμυνα και ελιγμούς. Χάνει όμως τη μάχη και όχι τον πόλεμο.

Και όταν εκφράζονται διαφοροποιήσεις προς τις ταξικές δυνάμεις, αυτές είναι διαφορετικού περιεχομένου και προοπτικής αν έχουν γίνει με υποχώρηση δική μας και διαφορετικού αν είναι αποτέλεσμα αναγνώρισης της ταξικής ορθότητας της στρατηγικής μας.

Οι Θέσεις, τόσο ως προς τον απολογισμό και την επισήμανση αδυναμιών όσο και ως προς την ιεράρχηση και δρομολόγηση αντιμετώπισής τους, είναι σε σωστή κατεύθυνση.

Είναι βασική επίσης η εκτίμηση ότι η καθοδήγηση και η δράση ξεκινούν από τη στρατηγική και ότι χρειάζεται επεξεργασία με βάση τη στρατηγική, εξειδικεύοντάς την σε κάθε χώρο και τομέα, σε κάθε φάση στον καθημερινό αγώνα και τη συλλογική αφομοίωση της. Εξειδίκευση σημαίνει να εξηγείται πειστικά και συγκεκριμένα η στρατηγική του Κόμματος. Να χαράσσεται συγκεκριμένη δράση, συνεκτικό πλαίσιο και μορφές πάλης, ώστε να ανεβαίνει η μαχητικότητα της πρωτοπορίας, η μαζικοποίηση και πολιτικοποίηση του κινήματος, πέρα από την ανάγκη σημαντικής βελτίωσης συνολικά στο ιδεολογικοπολιτικό επίπεδο.

Γιατί οι απαιτήσεις της πάλης σε συνθήκες αντεπανάστασης και οι αρνητικοί συσχετισμοί, όταν δεν φαίνεται πιθανή η ανατροπή της στρατηγικής του καπιταλισμού χωρίς τη δημιουργία επαναστατικής κατάστασης, μπορεί να οδηγούν σε υποχωρήσεις αλλά και σε συγχύσεις.

Η ανάγκη σύγχρονων επεξεργασιών και μελέτης, με βάση και την πείρα από το προηγούμενο διάστημα, αλλά και τις ανάγκες της ταξικής πάλης, αφορά ένα ευρύ πεδίο ζητημάτων, όπως για παράδειγμα σε επίπεδο Αττικής οι αλλαγές στη χρήση γης, η πολεοδομική εξέλιξη, τα δασικά οικοσυστήματα, τα δίκτυα, σε σχέση με τις κάθε φορά επενδυτικές επιλογές και προτεραιότητες της αστικής τάξης. Οι επιπτώσεις από την εμπορευματοποίηση, ποιος κερδίζει, πώς εκφράζεται η στρατηγική αντιπαράθεση κ.λπ. Επίσης, η σχέση της δόμησης με την έλλειψη υποδομών, αντισεισμικής - αντιπλημμυρικής προστασίας, επιχειρησιακής αντιμετώπισης των δασικών πυρκαγιών κ.λπ., που αναδεικνύουν την ανάγκη άλλης οργάνωσης της κοινωνίας και οικονομίας, ενώ παράλληλα οι κομματικές δυνάμεις θα αποκτούν γνώση και πείρα. Ανάλογα ζητήματα υπάρχουν σε όλες τις περιοχές της Ελλάδας, που μπορούν και πρέπει να γίνουν υπόθεση των αντίστοιχων καθοδηγητικών Οργάνων.

Υπάρχει άμεση ανάγκη συνδυασμένης δουλειάς Τμημάτων, βοηθητικών ομάδων σε επίπεδο ΕΠ ή ΤΕ, Οργάνων. Οπως είναι σημαντικός ο ρόλος των Τμημάτων της ΚΕ (Θέση 24), με βάση τον σχεδιασμό της ΚΕ και την εξειδίκευσή του. Η συζήτηση μπορεί να αναδείξει την ανάγκη διεύρυνσης της στελέχωσης των υπαρχόντων Τμημάτων και δημιουργίας νέων, ανάλογα με τις κάθε φορά ανάγκες και δυνατότητες.

Σημαντική είναι η εκτίμηση (Θέση 13) ότι σε αυτές τις συνθήκες το καθοδηγητικό πνεύμα, ασυμβίβαστο με τις δυσκολίες, βασίζεται πρώτα απ' όλα στη μαχητικότητα των στελεχών που πηγάζει από τη γνώση της κομμουνιστικής θεωρίας, αλλά και από την ταξική - κοινωνική πείρα. Ιδιαίτερα των στελεχών που προέρχονται από την ΚΝΕ (εργασιακή πείρα - σύγκρουση, αντιπαράθεση στο μαζικό κίνημα). Πρέπει τα στελέχη να μπαίνουν μπροστά και στην υλοποίηση, όχι μόνο στο σχεδιασμό. Πρέπει να μετατρέψουμε κάθε κομματικό μέλος σε ολοκληρωμένο καθοδηγητή των μαζών, και σ' αυτόν το στόχο βοηθάει σημαντικά το προσωπικό παράδειγμα των στελεχών.

Με όποιο ζήτημα, θέμα, αντικείμενο, αίτημα κι αν ασχοληθούμε, αναδεικνύεται η αναγκαιότητα της ιδεολογικοπολιτικής παρέμβασης για την οργάνωση και κινητοποίηση μαζών. Το ιδεολογικό στοιχείο στη λειτουργία όλων των καθοδηγητικών Οργάνων είναι επείγουσα ανάγκη και για το σήμερα αλλά και βασικό, μόνιμο, συστηματικό καθημερινό ζήτημα. Αυτό το εκτιμούν και οι Θέσεις (Θέση 17).

Πρέπει να μάθουμε:

- Να δουλεύουμε με τη θεωρία

- Να εφαρμόζουμε τη θεωρία

- Να αφομοιώνουμε τις σύγχρονες επεξεργασίες

- Να επεξεργαζόμαστε και να εμπλουτίζουμε τη θεωρία

- Να προβλέπουμε αξιοποιώντας τη θεωρία.

Να γίνει καθημερινός τρόπος δουλειάς, όπως και η συστηματική μεταφορά και γενίκευση της πείρας.

Η αφομοίωση της θεωρίας, η ιδεολογικοπολιτική θωράκιση αποτελεί καθοριστικό παράγοντα αποτελεσματικής παρέμβασης και αντοχής στα δύσκολα, αλλά και κάτι ακόμα: Αποτελεί προϋπόθεση πιο ολοκληρωμένων εκτιμήσεων, πιο σφαιρικής, πιο έγκαιρης επισήμανσης, πρόβλεψης και αντιμετώπισης των εξελίξεων, των αδυναμιών και των δυνατοτήτων, στο πλαίσιο της στρατηγικής μας.

Για την ώθηση στη βελτίωση της καθοδηγητικής δράσης και λειτουργίας των ΕΠ και των ΤΕ (Θέση 20), επισημαίνω ότι φυσικά είναι απαραίτητος ο γενικότερος σχεδιασμός, αλλά πρέπει να διαμορφώνεται σε επίπεδο Οργάνου και Οργάνωσης και ένας πιο συγκεκριμένος σχεδιασμός, που θα αναδεικνύει τη στρατηγική αντιπαράθεση για βασικές πλευρές της οικονομικής βάσης αλλά και του εποικοδομήματος, όπως αυτή εκφράζεται στον χώρο ευθύνης της Οργάνωσης, αλλά και ως προς τη γενίκευσή της. Γι' αυτό χρειάζεται να μπουν σε κίνηση, με πρωτοβουλία του Κόμματος, το συνδικαλιστικό κίνημα, επιστημονικοί και μαζικοί φορείς, νεολαία. Να πάρουν θέση στη στρατηγική αντιπαράθεση. Ετσι θα δοθεί και η «ευκαιρία παρέμβασης σε μη κομματικές δυνάμεις, επεξεργασίας πλαισίου πάλης, ιδεολογικοπολιτικής διαπάλης στο κίνημα και σε φορείς» (Θέση 21).

Αντώνης Ραλλάτος

Μέλος της Ομάδας Περιβάλλοντος του Τμήματος Οικονομίας και του Τμήματος Αγροτικής Πολιτικής της ΚΕ του ΚΚΕ

Πρόσθετα εμπόδια στη ριζοσπαστικοποίηση της συνείδησης

 Συμφωνώ με το κείμενο. Διανύοντας, όπως επισημαίνεται, μια από τις δυσκολότερες περιόδους για το Κόμμα και μπαίνοντας σε μια νέα, ακόμα πιο δύσκολη και σύνθετη φάση, είναι πράγματι κρίσιμο και αναγκαίο να επικεντρώσουμε στον υποκειμενικό παράγοντα, και συγκεκριμένα στο πώς θα γίνεται ακόμα πιο διακριτός στις μάζες ο ρόλος του Κόμματος ως επαναστατικής πρωτοπορίας, άρα σε ζητήματα καθοδήγησης και ποιότητας δεσμών.

Η ανάληψη από την ΚΕ της ευθύνης που της αναλογεί έχει και διαπαιδαγωγητική σημασία για το πνεύμα της συζήτησης στα παρακάτω καθοδηγητικά Οργανα.

Οι κατευθύνσεις δίνονται συγκεκριμένα και πολύ αναλυτικά. Προφανώς, το κύριο και βασικό είναι, όπως μπαίνει, η αναβάθμιση του ιδεολογικού στοιχείου και η συλλογική συζήτηση της πείρας, ώστε η δουλειά να ξεκινάει πάντα από τη στρατηγική, ωστόσο να δοθεί προσοχή και στα πρακτικά μέτρα που προτείνονται (κατάλληλη επιλογή και διάταξη στελεχών, πολυμέρεια, συγκρότηση βοηθητικών ομάδων κ.λπ.).

Μια σοβαρή - κατά τη γνώμη μου - πλευρά στην οποία χρειάζεται να ρίξουμε βάρος προκειμένου να ξεπεραστούν φαινόμενα τυποποίησης και κόπωσης στην καθοδηγητική δουλειά, καθώς και για να γίνουμε πιο εύστοχοι και διεισδυτικοί, είναι αυτή των πρόσθετων εμποδίων που μπαίνουν σήμερα στη ριζοσπαστικοποίηση της συνείδησης.

Οπως διαπιστώνεται στις Θέσεις, πολλές φορές δεν κατανοούμε το βάθος τους. Οτι δηλαδή ξεκινούν από τον τρόπο οργάνωσης της κοινωνικής ζωής και τις σύγχρονες μορφές που παίρνει (νέες τεχνολογίες - τηλεργασία - ελαστικά ωράρια - απουσία κοινωνικών δομών κ.λπ.). Σε συνδυασμό και με την παρέμβαση του αστικού κράτους και των μηχανισμών του, επηρεάζουν τη διαμόρφωση της κοινωνικής συνείδησης και των κοινωνικών σχέσεων (ατομισμός σε όλες του τις εκφάνσεις, ανταγωνισμός, ανορθολογισμός, στρεβλά πρότυπα, πληροφόρηση αντί για μελέτη, απογοήτευση, μοιρολατρία κ.λπ.).

Θέλει βαθιά μελέτη, καλύτερη επεξεργασία και αξιοποίηση στην καθημερινή καθοδηγητική δουλειά. Είναι σαφώς σύνθετο ζήτημα, με πολλές πτυχές και αντιφάσεις. Να προβάλλουμε εύστοχα και συγκεκριμένα το πρότυπο του σημερινού «βουβού» ηρωισμού και αντοχής κόντρα στις σάπιες αξίες του συστήματος. Να ενσωματώσουμε πιο οργανικά, στους στόχους πάλης του κινήματος, πλευρές που αφορούν την αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου, τη συλλογική διεκδίκηση ζητημάτων σχετικά με τις νέες μητέρες, τον πολιτισμό κ.λπ., όπως πιο καλά κάναμε το προηγούμενο διάστημα για ζητήματα σχετικά με την υγεία, το περιβάλλον κ.λπ. Φυσικά, να επεξεργαστούμε και να αναδείξουμε ακόμα περισσότερο αυτές τις πλευρές από τη σκοπιά του σοσιαλισμού - κομμουνισμού, αξιοποιώντας και πιο συστηματική αρθρογραφία σε «Ριζοσπάστη» και ΚΟΜΕΠ, αλλά και με εκδόσεις της «Σύγχρονης Εποχής» γύρω από αυτά τα ζητήματα. Να καθοδηγούμε τα στελέχη και τα μέλη έχοντας αφομοιώσει τα παραπάνω, χωρίς φυσικά να ρίχνουμε, αλλά αντίθετα ανεβάζοντας τον πήχη των απαιτήσεων. Γενικά, να δουλέψουμε και όσον αφορά αυτήν τη σοβαρή πλευρά με όρους ιδεολογικής υπεροχής και πρωτοβουλία κινήσεων παντού, να μην αφήνουμε κενό στον αντίπαλο.

Σχετικά με τα Οικονομικά του Κόμματος: Τα επόμενα χρόνια θα δίνουμε τη μάχη σε ακόμα πιο δύσκολες συνθήκες, επομένως δεν χωρά καμία επανάπαυση.

Σχετικά με τη στελέχωση των Τμημάτων: Ο συνδυασμός της μελετητικής ικανότητας με την οργανωτική πείρα και την πείρα από το κίνημα είναι γενικότερα κρίσιμος, και από τη σκοπιά της συνολικής και πολύπλευρης διαμόρφωσης του στελέχους.

Ελένη Μόκα

Επιτροπή Οικονομικών της ΚΕ του ΚΚΕΤομεακή Οργάνωση Δικαιοσύνης της ΚΟ Αττικής

Τι είναι το «πράσινο New Deal» και πώς συνδέεται με την εκδήλωση της κρίσης;

 Ηκαπιταλιστική κρίση είναι κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου. Η καπιταλιστική ανάπτυξη οδηγεί σε συσσώρευση κερδών που πρέπει να επενδυθούν σε κάποιο τομέα με ικανοποιητικό - για τον κεφαλαιοκράτη - ποσοστό κέρδους. Ομως, η ίδια η ανάπτυξη του καπιταλισμού τελικά οδηγεί σε έλλειψη «επενδυτικών ευκαιριών». Οι καπιταλιστές δεν έχουν πού να επενδύσουν τα κεφάλαιά τους. Για παράδειγμα, τα 100 δισ. δολάρια ταμειακών διαθεσίμων της «Apple» υποδηλώνουν δύο πράγματα: Πως είναι πολύ επιτυχημένη καπιταλιστική επιχείρηση, αλλά παράλληλα πως δεν έχει τι να κάνει τα κέρδη της. Δεν μπορούν δηλαδή να «επενδυθούν» κάπου που να προσδοκούν ικανοποιητικό ποσοστό κέρδους.

Η καπιταλιστική κρίση όταν εκδηλώνεται αντιμετωπίζει αυτό το πρόβλημα, μέσα από μια μεγάλης κλίμακας καταστροφή ενός τμήματος του επενδυμένου κεφαλαίου, επιτρέποντας στο κεφάλαιο που παραμένει, να επενδυθεί κερδοφόρα στη συνέχεια. Στη μεγάλη κρίση του 1929-1939, το μέγεθος της υπερσυσσώρευσης αλλά και η κεϊνσιανή πολιτική που ακολουθήθηκε τη δεκαετία του '30, επέτεινε το πρόβλημα της υπερσυσσώρευσης. Τελικά, ο Β' ιμπεριαλιστικός Παγκόσμιος Πόλεμος έδωσε τη «λύση». Λειτούργησε «καθαρτικά» για τον καπιταλισμό, οδήγησε σε τεράστιες «επενδύσεις» στην πολεμική βιομηχανία, έφερε μια τεράστιας κλίμακας καταστροφή του επενδυμένου κεφαλαίου, επιτρέποντας στη συνέχεια τη συνέχιση της καπιταλιστικής κερδοφορίας μετά τον πόλεμο. Σημειώνεται φυσικά πως η καταστροφή του κεφαλαίου δεν γίνεται ποτέ «ήρεμα» με μια «συμφωνία κυρίων». Η ανταγωνιστική φύση του καπιταλισμού, το γεγονός ότι κάθε κεφάλαιο ανταγωνίζεται τα υπόλοιπα για μερίδια κερδοφορίας, μετατρέπει τη διαδικασία καταστροφής σε ένα παιχνίδι όπου «ο κερδισμένος τα παίρνει όλα».

Πλευρές της πείρας από την επεξεργασία του ιδεολογικού περιεχομένου στην ΟΒ (για το φοιτητικό κίνημα)

 Χωρίς να έχουμε κατακτήσει ικανότητα συλλογικής ιδεολογικής επεξεργασίας και αντίστοιχης ιεράρχησης της ανάγκης μελετητικής εργασίας ως κομμουνιστές φοιτητές, έχουμε συσσωρεύσει - σε ένα διάστημα π.χ. 5ετίας και πάνω - κάποια πείρα από τη δουλειά πάνω στο επιστημονικό αντικείμενο του μηχανικού, σε ορισμένες του πτυχές.

Οι πρώτες προσπάθειες, π.χ. το 2014 - 2015, ήταν πιο αργόσυρτες, δεν διαφαινόταν ο δρόμος που έπρεπε να διασχίσουμε, πώς θα καταλήξουμε κάπου. Τότε δεν είχαν καν αποκρυσταλλωθεί και σταθεροποιηθεί πιο ολοκληρωμένα οι ίδιες οι αντικειμενικές τάσεις επί των οποίων επιδιώκαμε να τοποθετηθούμε. Π.χ. μόλις το 2015 υιοθετούνται τα νέα «standards» και «guidelines» για τη διασφάλιση ποιότητας στον ΕΧΑΕ (είχαν να αναθεωρηθούν από το 2005), η διαδικασία της Μπολόνια ήταν σε φάση τότε που «ανέβαζε στροφές», γινόταν πιο διεισδυτική - επιθετική και ως προς τα ίδια τα Προγράμματα Σπουδών (ΠΣ), το νέο ΠΣ της σχολής μας δεν είχε ακόμα διαμορφωθεί, το Κόμμα μας κεντρικά, το Τμήμα Παιδείας & Ερευνας, τοποθετήθηκε πιο επικαιροποιημένα και αναλυτικά στην ΚΟΜΕΠ 4/2016 για τα ΠΣ γενικά και μετέπειτα ανά αντικείμενο (για ορισμένα).

Ωστόσο, εξαιτίας τής δουλειάς αυτής, μπροστά στο ν. Γαβρόγλου (4/2019) - που συνοδευόταν από πυκνές και βαθιές εξελίξεις-αναδιαρθρώσεις - μπορέσαμε να τοποθετηθούμε με μια συγκεκριμένη κριτική των αλλαγών και τάσεων στο ΠΣ και να ενισχύσουμε έτσι την πολεμική μας. Είχαμε καταπιαστεί, σε επίπεδο ΟΒ, με τις εξελίξεις στους κλάδους που μας αφορούν και την οικονομία, π.χ. εξελίξεις στη ΔΕΗ (5/2017), τεχνολογικές καινοτομίες στην καπιταλιστική σε αντιπαραβολή με τη σοσιαλιστική παραγωγή (2/2018) κ.ά. Επιπλέον, για ένα διάστημα (2015 - 2017, πιο υποβαθμισμένα και το 2018), είχαμε καθιερώσει ετήσια εκδήλωση στη σχολή για την παρουσίαση και τη συζήτηση σχετικών θεμάτων σε συνδυασμό με τις σχετικές θέσεις και προτάσεις της ΚΝΕ και του Κόμματος (π.χ. πατέντες, επιστημονικοτεχνικές εξελίξεις στα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας κ.λπ.).

Για λόγους «πληρέστερης εποπτείας» του συγκεκριμένου «χώρου ευθύνης» χρειάζεται εδώ μια νύξη στις μακρόπνοες μεθοδεύσεις του αντιπάλου. Εχουμε έναν «φανερό και αθέατο θεωρητικό και πρακτικό ταξικό πόλεμο», που εμπλέκει τη γνώση και την κοινωνική συνείδηση και με σκοπό την παρέμβαση στον τρόπο παραγωγής είτε τον επαναστατικό μετασχηματισμό του.

Σε διημερίδα με συμμετοχή πολλών θεσμών και φορέων στην Πάτρα (30 - 31/10/2020), συμπεριλαμβανομένων του Πανεπιστημίου Πατρών (ΠΠ) και του Αμερικανού πρέσβη, ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου Αχαΐας αποκάλυψε: «Εμείς έχουμε βάλει σαν προτεραιότητα τον πυλώνα τεχνογνωσίας για την περιοχή μας. Πιστεύουμε ότι είναι ο βασικός πυλώνας που θα αλλάξει την οικονομία και της περιοχής μας αλλά και της χώρας μας. Ετσι, σ' αυτές τις συζητήσεις γεννήθηκε το ζήτημα πώς θα βρούμε μια πλατφόρμα να μπορέσουμε να συνεννοούμαστε, καταρχήν να μιλάμε μεταξύ επιχειρηματικής και πανεπιστημιακής κοινότητας. Γεννήθηκε η ιδέα του Patras IQ (2012), που δεν είναι μόνο μια έκθεση. Αυτό είναι αυτό που βλέπουμε πρώτο. Αλλά είναι μια διαρκής ζύμωση. Γιατί, ξέρετε, ένα από τα βασικά προβλήματα που έχουμε σα χώρα είναι και μια αλλαγή κουλτούρας. Βλέπουμε σε άλλες χώρες επιχειρήσεις να έχουνε γραφείο μέσα στα πανεπιστήμια κι εδώ δε διανοούμαστε ότι μπορεί να είναι μια εταιρεία μέσα και να βοηθάει με τους τρόπους της και να μπορέσει να δίνει κατευθύνσεις ή να βοηθάει νέες ιδέες και νέα παιδιά που σκέφτονται κάτι (...) Εγώ αυτό που έχω να καταθέσω σήμερα είναι ότι πρέπει άμεσα να φτιαχτεί μία διαρκής επιτροπή μεταξύ ΠΠ - επιχειρηματικής κοινότητας που να υποδεχόμαστε τις νέες ιδέες. Ωστε να μπορέσουμε να δίνουμε κατεύθυνση στους νέους ερευνητές, στους φοιτητές που έχουν μια ιδέα, να δίνουμε την άποψή μας αν αυτή έχει νόημα, αν έχει μέλλον στην παγκόσμια κοινότητα - γιατί πλέον πρέπει να αντιληφθούμε ότι η τεχνογνωσία που παράγεται στα πανεπιστήμια δεν αφορά την περιοχή μας, σαν αγορά, αφορά την παγκόσμια κοινότητα».

Αντίστοιχα, στην Πάτρα υπάρχουν διάφορες οργανώσεις - στελεχωμένες και από φοιτητές - με σκοπό την καλλιέργεια «επιχειρηματικών δεξιοτήτων», δρουν για την προσέλκυση φοιτητών μέσα από πολύμορφες δράσεις (events, διαγωνισμοί κ.λπ.), ακόμα κι αν αρχικά δεν σκέφτονταν «επιχειρηματικά», με μόνη δηλαδή προϋπόθεση την ενασχόληση με το αντικείμενο σπουδών τους.

Στο 3ο κείμενο των Θέσεων αναφέρεται (Θ. 53, σελ. 74): «Μπορούμε να χτίσουμε πιο αποφασιστικά στα μέλη κυρίως της ΚΝΕ υπεροχή στηριγμένη στη μαρξιστική μόρφωση και γνώση, στην ικανότητα παρακολούθησης του αντικειμένου σπουδών και ανάπτυξης κριτικής ματιάς, που μπορεί στα παραπάνω να ξεχωρίσει, να μπολιάσει με τις ριζοσπαστικές - επαναστατικές ιδέες τους νεανικούς προβληματισμούς και ανησυχίες, να επιδράσει στα βήματα του κινήματος». Συνεχίζει αμέσως παρακάτω: «Βεβαίως, δεν αφαιρούμαστε από το γεγονός ότι απέχει πολύ αυτή η επεξεργασμένη δουλειά να ακουμπάει κάτω, μαζικά στους φοιτητές, κι αυτό αφορά και συλλόγους που συμμετέχουν στο ΜΑΣ».

Κατά τη γνώμη μου, αυτή η τελευταία διαπίστωση χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Η εν λόγω διαπίστωση, αλλά κυρίως - ακριβώς επειδή είναι αντικειμενική - η «αφομοίωση» του αντικειμένου της από την «καθημερινή συνείδηση», να μη γίνει το άλλοθι για το πέρασμα σε νέα «περίοδο εκπτώσεων» ή προχειροδουλειάς των κομμουνιστών φοιτητών. Ας «μεταφράσουμε» την ανιδιοτέλεια και κάπως «διαφορετικά»: Ως προσπάθεια κατάκτησης συνθετότερων θεωρητικών γνώσεων και ουσιαστική, χρονοβόρα, μακρόπνοη διαδικασία οικοδόμησης ενός αρχικού ελάχιστου επιπέδου γνώσης της διαλεκτικής λογικής και μεθοδολογίας, στην κατεύθυνση προώθησης της λύσης τής αντίφασης μεταξύ της συνθετότητας των τεχνικών γνώσεων που καλούμαστε να διαχειριστούμε στις σπουδές μας και της μεθοδολογικής ανεπάρκειας που διέπει τα ΠΣ, πρόβλημα που δεν αφορά μια «νησίδα της συνείδησης» της σπουδάζουσας νεολαίας. Διαδικασία που σκοπός της - από το χαρακτήρα της - δεν μπορεί να είναι η αυτοπροβολή, να κάνω τον «έξυπνο», να «αντιπαρατεθώ» δήθεν «ιδεολογικά» (και άγαρμπα), η «προσωπική/επαγγελματική εξέλιξη», αλλά να αναβαθμίζει τον καθημερινό τρόπο δουλειάς, να προσανατολίζει και γονιμοποιεί επαναστατικά τη δράση - θεωρητική και πρακτική.

Αν αποφύγουμε τα γλιστρήματα, από τη μια, του «ακτιβισμού» - πρακτικισμού και, από την άλλη, της «φλύαρης» προπαγάνδας ιδεολογικών θέσεων - αξιωμάτων είτε της «αιτηματολογίας» - ως δυο όψεις του ίδιου νομίσματος, που οδηγούν νομοτελειακώς στην υπερκόπωση - που συμβαίνουν στο έδαφος του καπιταλιστικού παγετού, θα έχουμε κιόλας πετύχει σημαντικό κέρδος.

Αντώνης Ευθυμιάτος

ΟΒ Ηλεκτρολόγων Μηχανικών Πάτρας της ΚΝΕ